Μεταμεσονύκτιες Παραλογίες

Η άρνηση τρέφει διαρκώς την ανάγκη μας για ικανοποίηση
Στάσιμοι σε ένα περιβάλλον που συνεχώς αλλάζει μορφές
Σαν πρωταγονιστές που πεθαινούν απο την πρώτη πράξη
Ίσως σε έπιασαν τα γέλια με την παράλογη αυτή εικόνα
Μα παράλογες είναι και οι στιγμές μας, οι ζωές μας
Ψαχνουμέ το διαφορετικό και χάνουμε το ιδανικό
Έτσι είναι, συνεχώς κάτι μας λείπει ωστέ να νιώθουμε ελλειπής
Και το βράδυ, ίσως στη μόνη στιγμή που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας,
Ακόμα και τότε θα βρούμε ευκαιρία να κρύψουμε τα πάντα κάτω απ΄το κρεβάτι
Συνεχίζοντας να ψάχνουμε το σωστό μέσα σε λάθος μονοπάτια
Τα όνειρα άπλα μας υπενθυμίζουν κάθε πόθο που χάσαμε
Γιαυτό ο μεγαλύτερος μας φόβος γίνεται το να ονειρευτούμε αυτό που αγαπάμε
Την στιγμή που η μόνη μας συντροφιά έχουν γίνει τέσσερις απρόσωποι τοίχοι
Παρόλαυτα το κενό έχει γίνει συνήθεια που δύσκολα κόβεται,
Σαν το κάπνισμα ρε παιδί μου και τον έρωτα
Και τα δύο προσφέρουν ικανοποιήση μα και τα δύο μας φθείρουν
Κοίτα να δείς πάλι ξέφυγα απ'το θέμα,
Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι δεν υπήρχε θέμα εξαρχής, ποτέ δεν υπάρχει.