Για Πάντα Νύχτα

απομονωμένοι μέσα στα γραφικά χαμένοι,
ίδιο σύστημα οι κανόνες δεν αλλάζουν, ναρκωμένοι
κοινωνική αποσύνθεση σε μόρια,
που οδηγούν στην εξόντωση του παρασιτικού είδους
άνθρωποι, εστία μόλυνσης της ύπαρξης
το κενό έχει το πρόσωπο μου
και άκρα μη άξια επέκτασης
νεκροβατώ σε ένα σάπιο περιβάλλον που ο ήλιος δημιουργεί καρκινώματα
ζωή υποτιμημένη, την πέταξαν στα σκουπίδια μαζί με ένα άρρωστο σκυλί
και τα δύο εγκλήματα είναι, αλλά ποιός θα τιμωρηθεί;
ίσως η ελευθερία μας να είναι κάτι ουτοπικό,
κάτι άπιαστο για εμάς,
γιαυτό αγκαλιάζουμε το τίποτα, εκεί όλοι είναι ίδιοι, ίσοι,
εφόσον υπάρχουμε και δεν υπάρχουμε ταυτόχρονα
κανείς δεν βλέπει με τα μάτια ανοιχτά,
κανείς δεν αγγίζει με τα χέρια κλειστά σφιχτά,
κανείς δεν αγαπά δίχως καρδιά,
αίνιγμα η ύπαρξη,
και ο άνθρωπος..ποτέ δεν θα βρει την απάντηση.