Στην Ε

Κοιτάζω το ρολόι μα αυτό δε λέει να πάει μπροστά
κάποιες φορές τρέχει σαν παράφρων που το σκάει απο το άσυλο
άλλες φορές σταματά λες και είναι νεκρό
και μένω εγώ στο ημιφωτισμένο δωμάτιο με ένα κακοστριμμένο τσιγάρο
και το μυαλό γεμάτο απο εικόνες και στιγμές σα να βγήκαν απο ταινία
με σένα εκεί και εγώ απλά σα κομπάρσος μη σου κλέψω το φως
περιμένω, περιμένω τη στιγμή που θα σε δω ξανά
σαν τη φύση που λαχταρά την άνοιξη για να ζήσει ξανά
και να ξέρεις συχαίνομαι τον εαυτό μου, όταν δεν έχω τι να πω
και φαντάζομαι το γεμάτο ζωή βλέμμα σου να παίζει αμήχανα
στο γεμάτο καπνό δωμάτιο, μα δε σημαίνει πως χάνω ενδιαφέρον
είναι φορές που με κάνει και γελώ, όταν βλέπω πως κάθε πρωί που σου μιλώ
σε ερωτεύομαι ξανά και ξανά.