Μιάσματα

Και αν στις άκρες των ματιών σου, πλαγιάζει ένας κόσμος νεκρός;
Με ασχήμια και σαπισμένη σάρκα πάνω από τόνους μιζέριας,
Περπατώντας σε δρόμους άδειους, ψάχνοντας νεκρές ψυχές να ανταμώσουν την σκιά σου
Βρισκόμαστε κάτω από φώτα ευλαβικής αηδίας και τρέμουμε τον μπάσταρδο ήλιο.
Άπιστοι, απόκληροι, άφοβοι και να αναμένουμε δύσκολο θάνατο.

Στην λυκαυγή μίας τρεμάμενης ύπαρξης, υποταγμένοι στο τίποτα,
Μίασματα της μητρόπολης ετούτης.
Δεν θέλω να γίνω ένα με σας στην προσπάθεια να ξεχώρισουμε απτην απαθή μάζα.
Στην εξορία μου, με δίχηλα βήματα να σέρνω μυριάδες στην αυτοκαταστροφή,
Αργά σε κύκλους να χορεύουμε πίσω απο φλόγες και κραυγές.